آبیز را دست کم نگیر

;

یک لحظه درنگ!،من و تو با هم ماییم/
لو میرود آنچه ما ز دل، می خواهیم/

ما را چه شده، که دست کم، خود گیریم/
جایی که ز بهترین، بگویی ماییم/
آبیز، خودش، ایالت ایران است/
سر دسته ی هر چه صندوق و آرائیم/
هان!، سرو بلند ما جهانی باشد/
ما تک تکمان، برای خود، یک خانیم /
از آب قنات و غار پیرزالش دان /
پیشینه که ما،ز عصر یخ با غاریم /
ای دوست،نگیر، دست کم آبیزی/
بر تک تک چشم دشمنان، ما خاریم /
آبیز،چنان است، که داعش گوید/
ما در پی انبر، حجی قربانیم /
حتی ز سرای رفتگان، دامن کوه/
در اهل قبور، خوش مکان تر ماییم/
القصه که افتخار ما آبیز است/
بهتر ز چنین موهبت از کی خواهیم!؟/
من، خون و رگم که جان شد از، آبیز است/
ما ها،همگی ز این غزل آگاهیم/

به قلم على دروگر ساعت 1:29 | •